بن محبوب ، از علاء بن رزين ، از محمّد بن مسلم قال : سمعت ابا جعفر عليه السّلام يقول : الشّيخ الكبير و الّذى به العطاش لا حرج عليهما ان يفطرا فى شهر رمضان ، و يتصدّق كلّ واحد منهما فى كلّ يوم بمدّ من طعام و لا قضاء عليهما و ان لم يقدرا فلا شئ عليهما . قوله : و لا قضاء عليهما : يعنى على الشّيخ و الشيخه . قوله : لتعذّره : يعنى لتعذّر القضاء فى حقّهما . قوله : و هذا مبنى على الغالب : مشاراليه [ هذا ] تعذّر قضاء است . قوله : عجزهما عنه : يعنى عجز شيخ و شيخه از قضاء . قوله : لا يرجى زواله : كلمه [ لا يرجى ] به صيغه مجهول بوده و [ زواله ] نائب فاعل آنست و ضمير مجرورى در آن به عجز راجع مىباشد . قوله : لانّهما فى نقصان : يعنى شيخ و شيخه هر آن و لحظه رو به ضعف و تحليل هستند . قوله : و هل يجب حينئذ : يعنى حين حصول القدرة لهما . قوله : الفدية معه : يعنى مع القضاء . قوله : قطع به فى الدّروس : ضمير در [ به ] بوجوب فديه راجع است . قوله : و الاقوى انّهما ان عجزا : ضميرهاى تثنيه به شيخ و - شيخه راجعست . قوله : عن الصّوم اصلا : يعنى نه به سهولت قادر برگرفتن روزه بوده و نه با مشقّت بلكه اساسا صوم در حقّ ايشان ممتنع و مستحيل است .